Zoals bij iedere situatie geldt het ook bij miskramen: als je het zelf niet hebt meegemaakt weet je niet hoe het voelt. Ik ben altijd open geweest, over zo’n beetje alles. Tuurlijk hou ik sommige onderwerpen voor mezelf, maar als het op kinderen aankomt ben ik heel open. Ik wilde altijd al moeder zijn, andere ambities heb ik nooit gehad door m’n opvoeding, en stak dit nooit onder stoelen of banken. Toen m’n zoon geboren werd begonnen al snel m’n eierstokken weer te rammelen: ik wilde na z’n eerste verjaardag een poging doen voor baby 2. Helaas lukte dit niet door de borstvoeding dus hetLees meer

Hoe dichterbij september komt, hoe meer ik pijn in m’n hart krijg. September, de maand waarin m’n kleine, premature vrouwtje 16 maanden wordt. 16 maanden, en dat betekent het einde van de borstvoeding. Deels onvrijwillig, vandaar dat het mentaal zo’n pijn doet. Moeder Natuur heeft voor mij besloten dat zwanger worden en borstvoeding geven helaas niet samen gaan. Mijn torenhoge prolactine houdt de eisprong tegen. Been there, bij m’n oudste stond ik ook voor deze keuze. Toen wist ik echter niet waarom het zwanger worden maar niet lukte. We kwamen in een medische molen terecht vol bloedonderzoeken, echo’s en uitstrijkjes. Borstvoeding, het prolactine hormoon wasLees meer