Zoals bij iedere situatie geldt het ook bij miskramen: als je het zelf niet hebt meegemaakt weet je niet hoe het voelt. Ik ben altijd open geweest, over zo’n beetje alles. Tuurlijk hou ik sommige onderwerpen voor mezelf, maar als het op kinderen aankomt ben ik heel open. Ik wilde altijd al moeder zijn, andere ambities heb ik nooit gehad door m’n opvoeding, en stak dit nooit onder stoelen of banken. Toen m’n zoon geboren werd begonnen al snel m’n eierstokken weer te rammelen: ik wilde na z’n eerste verjaardag een poging doen voor baby 2. Helaas lukte dit niet door de borstvoeding dus hetLees meer

Twee weken na de eerste echo stond de tweede gepland. Ik heb een ongelooflijk lieve en meedenkende verloskundige, die m’n angsten begrijpt. Zij bood aan om wat extra echo’s te plannen voor enige geruststelling. De dagen, de uren kropen voorbij, vol twijfel en onzekerheid of het nog wel goed zou zitten daar binnen, maar eindelijk brak de dag aan en ging ook manlief mee. Met zo’n 80 kilo lood in m’n schoenen, 20 liter zweet onder m’n oksels en een razendsnelle hartslag van de stress nam ik plaats op de behandelstoel. Deze keer krijg ik een uitwendige echo, we zijn immers twee weken verder enLees meer

Hoe dichterbij september komt, hoe meer ik pijn in m’n hart krijg. September, de maand waarin m’n kleine, premature vrouwtje 16 maanden wordt. 16 maanden, en dat betekent het einde van de borstvoeding. Deels onvrijwillig, vandaar dat het mentaal zo’n pijn doet. Moeder Natuur heeft voor mij besloten dat zwanger worden en borstvoeding geven helaas niet samen gaan. Mijn torenhoge prolactine houdt de eisprong tegen. Been there, bij m’n oudste stond ik ook voor deze keuze. Toen wist ik echter niet waarom het zwanger worden maar niet lukte. We kwamen in een medische molen terecht vol bloedonderzoeken, echo’s en uitstrijkjes. Borstvoeding, het prolactine hormoon wasLees meer