Bloggen

Wanneer je niks hebt om je mee te vermaken in de trein, is bloggen een goede optie. Maar wat nu als je ook je laptop thuis hebt laten liggen. Dan is typen op je telefoon altijd nog een idee. Niet zo makkelijk, maar wel goed om de tijd te doden.

Vandaag een afspraak in het ziekenhuis. Na twee weken geen therapie te hebben gehad weer even inkomen maar dat komt vast goed. Moe ben ik wel. Het positieve punt is dat het minder eten en meer bewegen goed gegaan is deze week. Minder is dat m’n lichaam voor m’n gevoel weer een nieuwe balans moet zoeken. Even volhouden en voorkomen dat ik terugval in de oude gewoonten.

Nog steeds gaat het goed. Niet optimaal, maar de eerste stap is al geboekt. Inmiddels al drie weken verder en die nieuwe blog staat er nog steeds niet op. Misschien ook wel goed, dat mama Marie-Claire me de tijd en ruimte geeft om die nieuwe blogs te schrijven. Ook zij helpt me (onbewust) weer verder om het extreme perfectionisme los te laten. Het perfectionisme dat niet op één vlak te zien is, maar op alle vlakken. Niet alleen op het gebied van school en werk, maar ook in de vrije tijd. Hoe meer ik het los zal kunnen laten, hoe meer ik zal kunnen genieten. Ook al zal het nog lange tijd duren voordat het echt weg is, voor een deel dan.

De tijd vliegt, maar soms juist ook niet. Of ben ik de enige die dit heeft? Deze week had ik veel inspiratie voor het bloggen maar het moet weer even naar boven gehaald worden allemaal. Soms kan ik m’n inspiratie beter direct op papier zetten zodat ik niet in een dilemma zit wanneer het tijd is om weer echt te schrijven.

Mijn moeder heeft een boek geschreven. Trots op haar, dat ze zo goed kan schrijven. Trots op haar, omdat ze hier zoveel tijd in gestoken heeft. Tussen alle familie- en werkomstandigheden door. Drie jaar lang is ze bezig geweest met uitzoeken van de herkomst van haar, en onze, familie. Inmiddels heb ik hem uit. Ik heb veel geleerd. In de zoektocht naar mezelf en wie ik ben, heeft ook het boek me weer een stukje wijzer gemaakt. Blijkbaar ben ik niet zo anders als de rest en zijn sommige eigenschappen toch echt van generatie op generatie via de genen doorgegeven. Het verbaast me dat alleen al de genen je voor het grootste deel maken tot wie je bent. En ja, je erft ze blijkbaar niet alleen van je eigen ouders, maar ook van je voorouders.

Deze week heb ik het oppassen weer opgepakt. Eindelijk weer iets doen waar ik van houd en waar ik energie van krijg. Een nieuw gezin met drie kinderen. Nog heel jong. Maar hoe jonger hoe leuker, zeg ik meestal. Soms is het namelijk niet helemaal waar, want het geschreeuw en de vraag om aandacht kost je ook wel energie. Ik geniet van de zorgeloosheid van de kids en moet elke weer lachen om de opmerkingen die om je hoofd vliegen. Ze genieten van met volle teugen en wat de rest van de wereld ervan vindt, dat boeit ze niet. Mijn ouders hebben me de kans gegeven op mijn eigen manier op te groeien in de samenleving. Respect voor jezelf en voor anderen is belangrijk. Maar soms verliezen we de eigenschappen die we op jonge leeftijd hebben door de verwachtingen van de buitenwereld. Ik hoop dat ook deze lieve doerakken de kans krijgen zichzelf te accepteren zoals ze zijn en hun dromen waar te maken. Je leeft tenslotte maar één keer.

Yoga, daar ben ik ook mee begonnen. Na maanden te hebben nagedacht over wat bij me zou passen. Het verbaast me dat het ook daadwerkelijk zo goed bij me past. Meditatie is niks voor mij. Dat zweverige gedoe. Dicht bij de grond, dat geeft me het beste gevoel. Bij de yogalessen kan ik me even volledig ontspannen en laat je alles los voordat het drukke leven weer op je afkomt.

En als laatste. De vakantie komt in zicht! Eindelijk. Ik zie er naar uit om weer naar het land te gaan, Italië, waar ik me zo op m’n gemak voel en me dus ook volledig kan ontspannen. Drieënhalve week dit keer. Heerlijk! Ondanks dat ik nu al vrij heb begint voor mij het vakantiegevoel dan pas echt. Genieten van de mooie cultuur en de meest lieve mensen. En natuurlijk de architectuur. De camera en de laptop gaan mee dus de foto’s zullen jullie wel zien verschijnen. Nog even doorzetten en dan gaan we!

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe jouw reactie gegevens worden verwerkt.