Drukdrukdruk

Drukdrukdruk

Het voordeel van bloggen….wanneer je moet wachten heb je altijd iets te doen. Vandaag heb ik een onderzoek in het ziekenhuis. Typen gaat niet makkelijk met een infuus. Desondanks alvast een opzet maken voor de volgende blog. Onderzoeken vind ik het meest saaie wat er is. Het lange wachten, niks kunnen doen, de onduidelijkheid die er vaak over is en dan ook nog de spanning die daarbij komt kijken. Vandaag zijn we zo’n drie uurtjes in het ziekenhuis, dat valt nog mee vergeleken met eerdere onderzoeken.

Zaterdag inmiddels. Eindelijk vakantie, heerlijk! Wat was ik hier aan toe. De afgelopen tijd toch weer meer gedaan dan dat wat verstandig was. Dus ben ik behoorlijk moe. Deze week dus maar gebruiken om bij te komen en leuke dingen te doen. Het moet even tot me doordringen dat niks hoeft. Vandaag dus bloggen in plaats van bezig zijn met leren voor de autotheorie bijvoorbeeld. Hopelijk brengt dit me een beetje tot rust.

Gisteren ben ik met de mama de stad in geweest. Het was gezellig. We brengen, zeker de laatste paar maanden, best veel tijd met elkaar door. Bijna elke week gaat ze met mij mee naar het ziekenhuis dus we hebben al heel veel autoritjes met elkaar doorgebracht. Om eens samen iets te doen wat niet te maken heeft met gezondheid, dat doet me altijd heel goed. We zijn dan met leuke dingen bezig en het zorgt tenminste voor ontspanning in plaats van stress om op tijd te komen bijvoorbeeld.

Vier weken terug heb ik besloten om weer hulp te zoeken bij een diëtist. Het eten heeft altijd, al vanaf jongs af aan, voor veel struggles gezorgd. Doordat m’n hormoonhuishouding vroeger niet in balans was, deze zorgt voor voldoende vetverbranding bijvoorbeeld, kwam ik veel aan in kilo’s. In het begin was de oorzaak onbekend waardoor artsen en specialisten dachten dat het probleem lag bij een ongezond voedingspatroon. Verschillende en vaak strenge diëten werden uitgeprobeerd maar het hielp allemaal niets. Ik at als kind minder dan de gemiddelde leeftijdsgenoot en toch bleef ik één tot twee kilo aankomen per week.

Sinds er een diagnose is en m’n hormoonbalans ook goed is, zijn de zorgen om m’n gewicht al minder. Toch zullen ze nooit helemaal weg zijn omdat mijn lichaam niet werkt zoals die van anderen. Mijn verzadigingsgevoel bijvoorbeeld is er ook niet. Dit heeft als gevolg dat ik nadat ik heb gegeten niet het gevoel heb dat ik vol zit. Iedereen krijgt dit signaaltje vanuit de hypothalamus, een klein deel in de hersenen. Omdat deze bij mij niet werkt krijg ik dit signaal niet. Dit heeft als gevolg dat ik, zoals hiervoor genoemd, niet voel wanneer ik vol zit en eigenlijk de hele dag honger heb. Altijd met je hoofd in gaten houden hoeveel je hebt gegeten en niet af kunnen gaan op je gevoel, is behoorlijk lastig kan ik je vertellen. Altijd discipline moeten hebben. Het maakt het nog moeilijker dat anderen hier niet mee te maken hebben en vaak niet snappen hoe het in elkaar zit. Ze snappen het niet omdat zij niet voelen wat jij voelt. Wederzijds geld dit ook.

Een diëtist is voor mij een steun. Het kan helpen om alternatieven te vinden, zonder dat het eten iets wordt om altijd tegenop te zien.

De diëtiste die ik nu heb ik gevonden denkt goed met me mee en ik ben blij dat ik haar gevonden heb. Al zal het stukje acceptatie nog moeten komen.

Volgende week vrijdag heb ik mijn autotheorie gepland staan. Zo spannend! Ik hoop ontzettend dat de uitslag goed zal zijn. Het zorgt voor best wat spanning waardoor ik ook nog niet helemaal kan ontspannen, ondanks dat het vakantie is. Stiekem zie ik er ook wel een beetje tegenop. De eerste twee keer heb ik het niet gehaald, dus dit keer heb ik er net iets minder vertrouwen in.

Van de week ben ik sinds lange tijd weer in de weer geweest met de camera en ik heb een paar mooie plaatjes kunnen schieten. Ik zal ze voor jullie bij de blog zetten! De vogeltjes fluiten weer, ook al is het nog lang geen lente, en dat zorgt ervoor dat ik snel naar buiten getrokken word. En de zon natuurlijk, die gelukkig wel schijnt, ondanks dat het nog steeds koud is.

Vandaag is mijn zus jarig. Zo leuk! Over drie weken ben ik zelf jarig maar eerlijk gezegd heb ik zelf helemaal niet het idee dat dit zo is. Soms moet ik denken aan dat m’n broers al de leeftijd hebben gepasseerd van halverwege de twintig en vraag ik me af hoe het zal zijn als ik de leeftijd heb die zij nu hebben. Is er dan veel veranderd of valt dat best mee? Misschien nu maar gewoon genieten en tegen die tijd zien wat er allemaal veranderd is. De tijd gaat veel te snel!

1 reactie

  1. Hey Noreen! Heel mooi om te lezen, het raakt me ook hier en daar. Ik realiseer me tijdens het lezen dat we veel met elkaar gedeeld hebben in de tijd. Vandaar dat ik nog geregeld aan je denk. Mooooie foto’s maakt je! Nou met je blog kan ik je een beetje blijven volgen! Leuk! Groetjes Linda

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe jouw reactie gegevens worden verwerkt.