Pijnlijke opmerkingen

Zoals bij iedere situatie geldt het ook bij miskramen: als je het zelf niet hebt meegemaakt weet je niet hoe het voelt.

Ik ben altijd open geweest, over zo’n beetje alles. Tuurlijk hou ik sommige onderwerpen voor mezelf, maar als het op kinderen aankomt ben ik heel open. Ik wilde altijd al moeder zijn, andere ambities heb ik nooit gehad door m’n opvoeding, en stak dit nooit onder stoelen of banken.

Toen m’n zoon geboren werd begonnen al snel m’n eierstokken weer te rammelen: ik wilde na z’n eerste verjaardag een poging doen voor baby 2. Helaas lukte dit niet door de borstvoeding dus het duurde langer dan verwacht. Helaas werd de eerstvolgende zwangerschap een vroege miskraam. Ontroostbaar was ik. Voor mij voelde het écht alsof ik een kindje verloren was. Dat was ik natuurlijk ook, maar velen, en dan vooral mensen die dicht bij me stonden, familie, maakten zeer ongepaste en kwetsende opmerkingen.

“Ach, volgende keer beter.”

“Het was toch nog niks.”

“Tja, dat is de natuur he?!”

“Wees maar blij ook anders zat je nu misschien met een gehandicapt kind.”

“Ik vind kindje verliezen later in een zwangerschap veel erger.”

Op het moment dat jij op je kwetsbaarst bent, het moment dat je je verdriet, je verlies, deelt met anderen, is het in mijn optiek heel normaal dat je iemand troost. Bovenstaande woorden zou ik NOOIT in m’n mond nemen, laat staan als iemand net vertelt over haar miskraam.

Maar nee, familie en naasten wilden me vertellen hoe ‘natuurlijk’ dit proces is en schilderden m’n verdriet als onterecht af. Dit deed zo’n gigantische pijn. Het is nu bijna 3 jaar geleden, maar de herinnering doet nog pijn.

Zeg dan dat je niet weet wat je moet zeggen, zeg dat je het vervelend voor iemand vindt, maar geen denigrerende, pijnlijke opmerkingen als deze. Hou dan maar gewoon je mond.

Niemand, maar dan ook echt niemand, heeft iets te zeggen over het verdriet wat jij hebt over dat verloren ‘klompje cellen’. Jij hebt ieder recht om te rouwen om kind dat je nooit zult ontmoeten, zien, horen of ruiken. Ongeacht zijn/haar grootte. Neem de tijd om het verlies een plekje te nemen en luister niet naar kwetsende woorden van mensen zonder ervaring. Zoek lotgenoten op en praat, huil en herinner. Het kindje is er dan lichamelijk niet meer, in jouw hart zal hij/zij voor altijd voort bestaan!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.