onzekerheid

Twee weken na de eerste echo stond de tweede gepland. Ik heb een ongelooflijk lieve en meedenkende verloskundige, die m’n angsten begrijpt. Zij bood aan om wat extra echo’s te plannen voor enige geruststelling. De dagen, de uren kropen voorbij, vol twijfel en onzekerheid of het nog wel goed zou zitten daar binnen, maar eindelijk brak de dag aan en ging ook manlief mee.

Met zo’n 80 kilo lood in m’n schoenen, 20 liter zweet onder m’n oksels en een razendsnelle hartslag van de stress nam ik plaats op de behandelstoel. Deze keer krijg ik een uitwendige echo, we zijn immers twee weken verder en warempel, een piepklein hartje flikkert op het scherm. Ik voel de stress van me af glijden en kan niet bevatten, amper geloven, dat er wederom een prachtkindje in m’n schoot groeit. Ik krijg enkele foto’s én een prachtig filmpje van het hartje naar m’n telefoon gestuurd. Hierna zegt de verloskundige dat ze denkt dat ik toch iets korter zwanger ben. Ze zet me vijf dagen terug. Dit heb ik nog nooit gehad dus ik voel direct de onzekerheid weer opborrelen. Ze probeert me gerust te stellen met de woorden dat dit heel normaal is omdat ieder millimeter verkeerd meten al aardig wat kan schelen, maar toch…. het stelt me niet gerust. Alle rampscenario’s hebben de revue gepasseerd in gedachte de afgelopen dagen en na een hoop Googlen lees ik dat dit toch een hoop voorkomt.

Hierna volgt het intakegesprek, wat grotendeels al ingevuld is omdat ik al m’n zwangerschappen cliënt ben geweest.

3 januari staat de volgende echo gepland. 3 lange, lange weken waar gelukkig kerst en de jaarwisseling in plaatsvinden, zodat ik gelukkig enige afleiding heb. Manlief heeft gelukkig vakantie dus we gaan wat leuke uitjes plannen en vooral even niet denken aan het zwanger zijn.

Want ook deze keer heb ik geen enkel kwaaltje onder de lede. In geen enkele zwangerschap ben ik misselijk of moe geweest, pijnlijke borsten of een opgeblazen gevoel gehad. Heel fijn, zou je denken, maar ik zou me dolgraag anders willen voelen. Puur de lichamelijke bevestiging dat er iets ‘anders’ is.

Een miskraam tekent je. Je zorgeloosheid, zoals bij m’n eerste zwangerschap, lijkt nu domme naïviteit. Bij iedere plasbeurt is het een opluchting als je geen bloed vindt en bij ieder steekje of krampje ga je van het ergste uit. Ik zou zó graag positief en vooral heel blij willen zijn dat het ons toch wederom weer gegund is, maar ik durf niet zo goed. Ik wil mezelf beschermen tegen weer een gebroken hart.

Ik hoop dat deze angst aankomende weken wel minder gaat worden en ik toch het lef ga hebben te genieten van deze waarschijnlijk laatste zwangerschap.

3 januari staat dus de termijnecho gepland. Ik zou dan 9 weken en 3 dagen zijn, ik hoop van harte dat ik langer zwanger blijk. Gewoon, voor m’n gevoel. Deze zwangerschap zal anders dan de anderen zijn. Ook omdat het waarschijnlijk de laatste is, maar ook omdat ik weet wat ik kan verwachten.

Ik draag niet lang. M’n zoon werd met 37 weken geboren, dochter met 35. Geen ramp, maar wel de nodige opstartproblemen gehad. Ik heb hierom ook nog nooit een kraamweek gehad.

Iedereen denkt onwijs goed mee nu hoe ik dit kindje zo lang mogelijk binnen boord ga kunne houden. Zo stuurt de verloskundige me tijdens de zwangerschap vaker naar de tandarts, omdat een slecht gebit kan leiden tot vroeggeboorte. M’n schildklier wordt gelukkig al jaren gecontroleerd – ik heb een te trage schildklier – dus de bloedwaarden worden iedere maand gecontroleerd en hierop de medicatie aangepast. Ik mag meedoen aan Centering Pregnancy, een concept uit Amerika, waarvan is bewezen dat door groepsdruk vrouwen langer dragen. Voor mij dus absoluut het proberen waard. Ik krijg gedurende de zwangerschap enkele bloed- en vaginale onderzoeken waaronder een uitstrijkje, om uit te sluiten dat ik geen tekorten heb en geen bacteriën of virussen bij me draag die vroeggeboorte kunnen veroorzaken.

Er wordt echt met me meegedacht en dat is zó ontzettend fijn. Ik heb echt het gevoel bij de verloskundige dat ze me begrijpen, voelen waar ik bang voor ben. En dat is zó prettig. Wanneer het kindje dan ook geboren mag gaan worden, het wordt geboren in een nest vol liefde en goede zorg.

Lieve mensen,

als jullie dit lezen is het inmiddels 2018. Ik hoop dat jullie onvergetelijke kerstdagen hebben gehad en een hele veilige en gezellige jaarwisseling. Ik wens jullie al het goeds voor dit gloednieuwe jaar en hoop dat je alle kansen benut om je dromen waar te maken en je doelen te behalen. Dat 2018 goed mag zijn voor een ieder!

Liefs,

Marianne

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.