Zwanger na een miskraam

Hoe dichterbij september komt, hoe meer ik pijn in m’n hart krijg. September, de maand waarin m’n kleine, premature vrouwtje 16 maanden wordt. 16 maanden, en dat betekent het einde van de borstvoeding. Deels onvrijwillig, vandaar dat het mentaal zo’n pijn doet. Moeder Natuur heeft voor mij besloten dat zwanger worden en borstvoeding geven helaas niet samen gaan. Mijn torenhoge prolactine houdt de eisprong tegen. Been there, bij m’n oudste stond ik ook voor deze keuze. Toen wist ik echter niet waarom het zwanger worden maar niet lukte. We kwamen in een medische molen terecht vol bloedonderzoeken, echo’s en uitstrijkjes. Borstvoeding, het prolactine hormoon was de boosdoener. Ik produceer zoveel prolactine dat de productie van het LH hormoon werd tegengehouden, het hormoon dat je eisprong op gang brengt.
Dus deze keer, we willen graag een groot gezin met niet zoveel leeftijdsverschil tussen de kindjes, sta ik wederom voor de keuze: blijven voeden of een derde kindje? Het werd dat laatste.

En hoe bizar, een week na het stoppen met borstvoeding heb ik al een positieve ovulatie in handen. Totaal overrompeld en vol van blijdschap dat het stoppen met voeden wederom zo’n vruchten heeft afgeworpen, deed ik twee weken later een zwangerschapstest. Vol ongeloof zag ik het tweede streepje verschijnen. Een heel licht tuurstreepje, maar he, hij was er! Na nog tien testen wilde ik het pas geloven. We zijn in verwachting van een kindje! Dolgelukkig maar vol angst deelden we het nieuws met familie en de rest van de wereld. Toch bleef het foute onderbuik gevoel borrelen
, wat ik maar wegstopte. Na m’n miskraam in 2015 was ik onzeker als wat.
En helaas niet onterecht. Zaterdag 30 oktober begint het bloedverlies. En dan weet ik het zeker – dit kindje ga ik verliezen. De bloedingen worden met het uur erger en bel de verloskundige. Zondag kan ik terecht voor een echo. Een echo zonder resultaat – m’n baarmoeder is leeg. Op exact zes weken ben ik dit kindje verloren. Ik was kapot. Weer. Het is voor iedereen anders, maar voor mij voelt het echt alsof ik een kindje verloren ben. Ik heb dagenlang gehuild. Zo ontzettend veel gehuild. M’n hart was gebroken.
De bloeding hield een week lang aan. Na die lange week was het ‘klaar’. Geen miskraam meer, ik was niet meer zwanger. Het enige wat overbleef was de verschrikkelijke herinnering en een kapot hart. Ondertussen was ik juist heel dankbaar dat we zo snel in verwachting mochten raken. Het HCG was ook gedaald van 12 naar 2, dus biologisch was het ook klaar.

Ik was in de rouw, maar met twee rondrennende kindjes die ook aandacht nodig hadden, ging het leven ‘gewoon’ door. ’s Avonds was er dan tijd voor verdriet, maar overdag was ik gewoon de happy mom. En omdat we toch graag snel weer in verwachting wilden raken, besloot ik me weer te wagen aan de ovulatietesten. We waren dus ook niet echt actief bezig om de wens in vervulling te laten gaan, want de testen bleven immers nog omowit.
Na drie weken na de bloeding begon ik een beetje ongeduldig te worden. Bij m’n miskraam in 2015 was ik binnen een maand zwanger van dochterlief, waarom duurde de eisprong nu zo lang? En alsof Moeder Natuur me hoorde, werden de ovulatietesten vanaf die dag steeds donkerder. Na vier dagen kreeg ik een deja vu en deed ik een zwangerschapstest. Die deed ik vooral om mezelf niet steeds weer af te vragen of het toch niet stiekem al raak zou kunnen zijn. Tuuuuuurlijk niet, want de ovulatietesten zijn immers gewoon negatief gebleven. Dus om mezelf te kalmeren doe ik ’s ochtends een test. Ik tuur een paar seconde maar zoals ik al dacht, hij bleef wit. Ik legde de test neer op het aanrecht, maakte wat te snacken voor de kindjes. Toen ik na een minuut of 2 terug in de keuken kwam, keek ik vluchtig op de test op het aanrecht terwijl ik naar de koelkast liep. Een tweede streep. Aha. Huh!? EEN TWEEDE STREEP? HUH?! Ik ben volledig verbrouwereerd. Ik kan me niet bewegen, alleen m’n ogen groeien hun kassen uit en ik kan het niet geloven. HOE DAN!? HOE DAN!? We hebben twee weken geleden 1 keer gevreeen. HOE DAN!?!? Die dag loop ik als ik een kip zonder kop rond. Ik ben totaal verward. Hoe kan dit nu? Ik bel m’n verloskundige en ook zij bevestigt: dit is een nieuwe zwangerschap, zonder twijfel.
De dagen daarna ben ik verward. Ik durf niet blij te zijn, bang voor herhaling. Ik wil het daarom ook nog even geheim houden tot we uberhaupt iets op een echo hebben gezien.

Na twee lange weken, 2 december, kon ik terecht voor een echo. En warempel, een piepkleine embryo! Wat een gigantisch opluchting. Ik ben deels gerustgesteld maar ook de angst komt weer boven borrelen. Misschien gaat het deze week wel fout. Of in week 8. Of na week 12…..
Iedere plasbeurt hou ik m’n adem in: ga ik bloed vinden? Bij ieder krampje, ieder steekje in m’n buik denk ik: gaat het nu weer gebeuren? Nee, zwanger zijn na een miskraam is echt NIET tof.

Voor nu ga ik de angst proberen los te laten. Ik heb er niets over te zeggen en wat gebeurt, gebeurt er. Dit kindje is zo gigantisch welkom. Ik ga er dus alles aan doen om zo gezond mogelijk (en met zo min mogelijk stress) de aankomende weken door te komen. En dat gaat vast lukken, met alle kerststress die in zicht is. Voor nu zijn we heel, heel erg blij en vooral dankbaar met dit prachtig mooie embryo.

Volgende week vertel ik je over de tweede echo die we kregen, twee weken na de eerste echo. Wat we daar zagen en op welke termijn we gezet werden. Ook lees je de reactie van familie en die van grote broer.

Keep you posted!

Marianne

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.