Kennis maken met Noor

Kennis maken met Noor

Hallo allemaal,

Mijn naam is Noreen en vandaag is het tijd voor blog nummer…1! Spannend maar ook erg leuk! Ik hoop dat jullie als lezers veel plezier gaan hebben met het lezen van mijn blogs! Het is misschien een goed idee om mijzelf eerst even voor te stellen en te vertellen over de dingen die mij bezig houden in het dagelijks leven.

Een tijdje terug leerde ik Mama Marie-Claire kennen via Instagram. Omdat ik erg nieuwsgierig was naar haar verhaal en Instagram foto’s kwam ik er toevallig achter dat ze op zoek was naar bloggers voor haar site. Zelf loop ik al een tijd rond met het idee te gaan bloggen zodat ik dingen kan delen, dus dacht ik, één en één is twee.

Begin dit jaar, 18 maart, ben ik 18 jaar geworden. Best een grote stap, aangezien je in Nederland vanaf 18 jaar wordt aangezien als een volwassen persoon. Maar er valt niet aan te ontkomen, zullen we maar zeggen.

Ik ben opgegroeid in Deil, een klein dorpje midden in de Betuwe. Hier woon ik samen met mijn ouders en zus en daarnaast heb ik twee broers, die sinds een paar jaar beiden woonachtig zijn in Rotterdam. Ook hebben we een hele lieve hond, Bijoux. Ik ben de jongste van het stel en ik kan je vertellen dat het gezegde ‘hoe meer zielen, hoe meer vreugd’ helemaal waar is naar mijn mening.

Mijn ouders zijn werkzaam in het basisonderwijs en de logistiek. Mijn oudste broer Yannick (28 jaar) werkt in de communicatie en Marnick (27 jaar) is werkzaam als souschef op de SS in rotterdam. Heerlijk koken kan hij absoluut. Annemay, m’n zus, is 22 jaar en rondt binnenkort haar opleiding af als grondstewardess.

Hieronder volgen een paar foto’s. Voor meer foto’s kunnen jullie kijken op Instagram, Noor .

Zelf ben ik dit jaar begonnen op de vavo, het voortgezet algemeen volwassenenonderwijs, de richting havo. Eind juni 2015 behaalde ik mijn diploma voor het VMBO-TL. Na lang getwijfeld te hebben over mijn vervolgkeuze ben ik begonnen aan het mbo-verpleegkunde in Utrecht. In de zorg ligt mijn passie en deze wil ik dan ook graag overdragen aan anderen. Na deze opleiding één jaar te hebben gevolgd ben ik erachter gekomen dat het werk als verpleegkundige ontzettend veel vraagt op fysiek vlak en daarom heb ik, met ontzettend veel moeite, destijds besloten over te stappen naar de opleiding doktersassistente. Ook deze opleiding werd het helaas niet. Ik voelde mij hier niet op mijn plek en in combinatie met een behoorlijke terugval van mijn gezondheid, lees het stukje hierna, ben ik ook hiermee gestopt en na ontzettend lang zoeken terecht gekomen bij de vavo.

Sinds jongs af aan ben ik chronisch ziek. Ik heb het rohhad-syndroom. Een zeer zeldzame aandoening die tot nu toe bij ongeveer 75 mensen wereldwijd is vastgesteld. Het heeft dan ook dan ook ruim 8 jaar geduurd voordat bij mij de juiste diagnose werd vastgesteld. Met de juiste medicatie en begeleiding vanuit het ziekenhuis is het tot nu aardig gelukt een goede balans te vinden. Alle aanpassingen hebben echter wel invloed op het dagelijks leven. Meekomen met de gemiddelde leeftijdspersoon is lastiger dan gewoonlijk. Eind vorig jaar liep ik dan ook een depressie op. Het lijkt nu pas echt tot me door te dringen dat dat wat anderen kunnen niet altijd haalbaar is voor mij. Daarnaast is mijn broer Marnick ook chronisch ziek. Hij heeft zowel ziekte van Crohn als hemofilie. Ook niet de beste combinatie dus. Gelukkig kan ik met hem en Bas, een medepatiënt met rohhad, ontzettend veel dingen delen die voor anderen net niet altijd te snappen zijn. Verder zijn er nog wat dingen die ons gezin bijzonder maken, maar laten we het voor nu even over de leuke dingen hebben.

In mijn vrije tijd houd ik mij bezig graag bezig met fotografie en tekenen en bevind ik me graag tussen de mensen om wie ik geef. Ik onderneem graag activiteiten met hen zoals dagjes shoppen, filmpjes kijken thuis of in de bios en een drankje doen op het terras in de zon is ook altijd heerlijk. Ook ben ik lid van de kinderraad van het Wilhelmina Kinderziekenhuis in Utrecht. Dit omdat ik mijn passie voor de zorg hier kwijt kan en kan meedenken over de verbeterpunten die nog kunnen plaatsvinden in de zorg rondom het kinderziekenhuis.

Dagjes strand zijn ook een favoriet. Het heerlijke uitwaaien zorgt voor rust en veel plezier.

In de zomer ben ik een buitenmens en kan ik genieten van de zon. De winter daarentegen is niet zo mijn ding, lees helemaal niet. Al een aantal jaar gaan wij in de zomer op vakantie naar Italië. Zowel het Zuiden als het Noorden vind ik mooi maar als ik moet kiezen ga ik toch liever voor het Zuiden. Het klimaat, de cultuur, de meest lieve mensen en het heerlijke eten zorgen ervoor dat ik zoveel liefde heb voor dit land. Over een paar jaar hoop ik mijzelf te zien studeren in een heerlijk warm land.

Ook maak ik graag wandelingen met de hond. Meestal samen met mijn vader, aangezien ik alleen wandelen niet zo gezellig vindt. Tijdens de wandelingen kan ik de gedachten even van me afzettend en doet het me herinneren aan hoeveel geluk wij eigenlijk hebben hier te wonen. In de lente geniet ik van de bloesem en in de zomer van de vruchten aan de bomen. We wonen aan de Linge dus zwemmen heb ik vroeger vaak genoeg gedaan na schooltijd en in het weekend. Natuurlijk is er ook jaarlijks de Rode Kruis Bloesemtocht die je laat meevoeren door dit mooie stukje van de Betuwe.

Ik ben benieuwd wat de toekomst en het bloggen mij gaat brengen en zie graag jullie reacties tegemoet.

Veel liefs van Noor!

 

2 reacties

  1. Mooie blog Noreen! Leuk dat je op deze manier je verhalen & belevenissen deelt!

    1. Dankjewel Marjolein! Heel leuk om te horen! Een beetje laat, ik zag je reactie nu pas

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *