Het leven van mama Wendy, even voorstellen

Het leven van mama Wendy, even voorstellen

Het leven van Mama Wendy

Oke, mijn lieve buuf (mama) Marie-Claire had het idee dat ik ook maar eens een stukje moest gaan schrijven over me zelf.

Ik dacht ojee ik en schrijven… Ik heb toch geen interessant leven haha.

Maar goed, ik ben snel over te halen, dus ga proberen wekelijks iets te schrijven over mijn leven als mama en alles erom heen.

Ik ben dus Wendy Neggers-Vissers, 37 jaar oud, getrouwd en moeder van 2 kinderen die ik later zal voorstellen.

Ik woon net als Marie-Claire in Haaren en wel tegenover Marie-Claire. Daarom noemen wij elkaar ook altijd buuf….

Ik ben 5 getrouwd met Twan Neggers 40 jaar. Over ons is een hele soap te schrijven maar dat zal ik jullie besparen. In het kort we hebben het niet makkelijk gehad. Ups en downs met een grote down waarbij wel elkaar verloren waren eventjes. Maar door hard te werken aan je relatie en dus aan de oorzaken te werken elkaar weer terug te vinden.

Ik werk als verzorgende IG en sinds kort de functie zorgcoördinator in zorgcentrum de Vloet in Oisterwijk. Wat houd ik van mijn beroep. Ja het is zwaar en de werkdruk is heel hoog en het is een roeping die je moet hebben voor dit vak. Maar elke keer weer ga ik met plezier naar mijn werk.

Ik heb samen met Twan twee zonen mogen krijgen.

3 november 2008 is onze eerste zoon Sam gebeuren. Tja en dan staat je leven op zijn kop. Geen Roze of blauwe wolk. Nee, een zoon die zeker 15 uur op een dag huilde. Dag in dag uit. Wel drie jaar aan een stuk.  Ziekenhuis in en ziekehuis uit. Allerlei diagnose maar nooit de juiste en ondertussen werd het huilen ook gedrag. Het was loodzwaar en zonder je vrienden en familie houd je dit niet vol. Dus zijn wij deze mensen eeuwig dankbaar. Na drie jaar sliep Sam wat beter. Nu bijna 9 jaar verder weten we wat er aan de hand is met onze Sam. Na een jaar lang testen en onderzoeken kwam het hoge woord eruit. Sam heeft autisme. Wat vielen er een hoop puzzelstukjes in elkaar. We weten dit nou sinds een jaar. Dus zitten nog midden in een traject en zijn hard aan het werk als gezin om Sam beter te kunnen begrijpen. Daar zal ik jullie proberen van op de hoogte te houden want dat houdt ons leventje wel bezig.

7 februari 2013 werd onze tweede zoon Guus geboren. Ik heb altijd gezegd na 3 jaar een huilbaby te hebben gehad “nee voor mijn geen tweede”, maar toch bleef het kriebelen. En durfde we het toch aan. Het was een snelle heftige bevalling maar het voelde als compleet toen Guus geboren was. Wel was ik bang heel bang dat alles zich zou herhalen maar kreeg daar goede hulp voor. Onze familie en vrienden hebben ons er mede doorheen sleepte. Ik wist niet wat me overkwam. We hebben een baby die slaapt, eet en lacht. En dan gaat de tijd snel. Inmiddels is hij al ruim 4 jaar.

Toen ik zwanger was van Guus leerde ik ook Marie-Claire kennen. Dag en nacht appte we met elkaar. Wat het helemaal speciaal maakte voor mij.

Op de zelfde dag kregen we de sleutel van ons huis, raakt tegelijk zwanger en Guus en Xam schelen dus ook maar 4 dagen. Ze zijn dikke vrienden en zitten bij elkaar in de klas. Onafscheidelijk net als de mama’s en papa’s.

We hebben een speciale band met onze buurtjes dit is zo gegroeid en dat vind ik zo speciaal dat ik er soms een traantje om laat. Ben daar zo blij mee.

Verder heb ik ook nog een hond Tess. Tess is een novia scotia duck tolling retriever (toller). We hebben haar zelf gefokt en is mijn alles. Ik hou van honden. Ik pas met regelmaat op ander hondjes van mijn familie en vriendenkring en dat doe ik heel graag. Ze geven rust in mijn hoofd net als bij mijn onze Sam.

Voor nu ga ik stoppen want ik kan nog uren schrijven….

Maar de plicht roept de was! Maar dat is best herkenbaar voor velen.
Liefs Mama Wendy!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.