De naakte waarheid

De naakte waarheid

Inmiddels hebben jullie al “wel wat” van mij kunnen lezen. Zo nu en dan probeer ik wat te posten. Ik heb vele passies die ik het liefst allemaal deel met jullie.

Zo hou ik enorm van koken. Je kunt dit volgen op Claire kookt

Daarnaast heb ik een grote affiniteit met fotografie. Ook daar kun je me volgen op claires photography

en vind het ook nog eens leuk wat te vertellen over mijn leven als mama.

Daarnaast werk ik ook 4 dagen in ons familie bedrijf, een makelaars kantoor.Onze kantoor pagina

Je snapt natuurlijk wel dat dit misschien een beetje te veel van het goede is. Maar toch is het mijn passie om dit allemaal te combineren.

Ik ben in november 2006 terug gekomen uit Bonaire, na 1,5 jaar daar gewoond te hebben. Mijn relatie was over en ik ben vrij snel daarna terug gekomen naar Nederland. Ik vond het fijn weer terug te zijn. Ik zag mijn familie weer en dat was een enorme verrijking. Ik was 15 toen ik mijn ex leerde kennen. Hij was 7 jaar ouder dan ik en lang hebben mijn ouders het niet goed gevonden dat we iets hadden met elkaar. Achteraf natuurlijk wel begrijpelijk zeg ik nu als zelf mama zijnde. Maar mijn liefde was groot voor hem en we zijn door gegaan. Onze relatie was niet altijd even leuk. We hebben vele hobbels gehad en ik heb altijd vol gehouden en door gezet. Ik ben zelfs met hem mee naar Bonaire verhuisd. Ik heb huis en haard achtergelaten en ben in het diepe gesprongen. Maar na 1,5 jaar bleek dat onze verschillen te groot waren, de hobbels waren te hoog en ik was op. Ik was enorm veel afgevallen en er hing een donkere wolk boven mij. Altijd, al die jaren heb ik mond gehouden over de inhoud van onze relatie. Ik heb nooit nooit nooit iemand in vertrouwen genomen.


Eenmaal terug in Nederland ging er een wereld voor mij open. Ik kwam een oude schoolvriend tegen van mij, waar ik vanaf dat moment erg goed contact mee kreeg. Hij was mijn homo vriend. Jeetje wat hebben wij een geweldige tijd gehad. We hebben samen gewoond in het centrum van Tilburg. Ik ging elk weekend op stap, ik werkte hard en we hadden enorm veel lol samen. Wat hebben we samen veel mee gemaakt. Mijn steun en toeverlaat. Mijn rots in de branding. En nog steeds. Want als ik met Ralph ben, ben ik meteen vrolijk, hebben we altijd lol samen. We kunnen over alles praten samen. Over de meest stomme dingen maar ook over de meest serieuze zaken.

Ralph en ik. Nog steeds erg goede vrienden.

Maar al snel merkte ik na terug komst dat het helemaal niet goed ging met mij. Ik had veel mee gemaakt en dat begon nu tot mij te komen. Ik kwam in een gat terecht. Een depressie. Ik was boos, gefrustreerd en erg onzeker over mezelf. Hij heeft me niet altijd opgebeurd zullen we maar zeggen en dat heeft een behoorlijke deuk in mijn leven gemaakt. Iedereen moest het ontgelden. Zeker mijn familie, ook omdat we met elkaar samen op kantoor zitten. Mijn broer was vaak de pineut. Dan kreeg hij weer een uitbrander van mij omdat er iets ergens niet goed was gegaan. En dat kon bij mij al getriggerd worden door iets wat onderweg in het verkeer was gebeurd. Compleet onterecht natuurlijk. Uiteindelijk had ik toch wel door dat dit het ook niet was. Ik heb actie ondernomen. Huisarts geweest en antidepressiva gehad. Ik merkte dat de scherpe kanten eraf waren en dat ik weer lol kon hebben. Maar na een korte periode merkte ik ook dat het dat wel bracht, maar de oorzaak van het probleem werd er niet mee weg genomen. Tja, voor ik weer tot dat punt was haha. Uiteindelijk heb ik 2 psychologen versleten. Dat heeft me wel wat goed gedaan. Wat mij vooral goed deed was dat er iemand tegen mij zij van: “goh Claire, je hebt best wel veel mee gemaakt allemaal. Dat is best wel erg voor jou en daar kun je niks aan doen”.

depressie…

Ik ben mijn huidige vriend in 2008 tegengekomen. Ik was flabber gasted hoe hij was. Hoe fijn, hoe liefdevol en hoe belangrijk hij mij liet voelen. Ik kreeg er een enorm euforisch gevoel van. Jason Mraz kwam toen net met het nummer I’m yours. Ik krijg nog kriebels in mijn buik als ik dit nummer hoor en zelfs nu met dit schrijven nog.  Ik wilde stoppen met mijn medicijnen en dat lukte me.

                                                               

Jaren volgde daarna. We hobbelde samen verder met ons leventje. Eerst hebben we in Tilburg samen gewoond en na 2 jaar hebben we de keus gemaakt om in het prachtige dorp Haaren te gaan wonen.

Een huis gekocht samen en dit van top tot teen compleet verbouwd zelf en met hulp van onze ouders, familie en vrienden. Anderhalf jaar later was het af. Alles wat ik wilde hadden we. Een prachtig huis, beide een goede baan, een rijkdom aan familie en vrienden. En toch was ik niet gelukkig. Mensen vroegen weleens aan mij waarom ik dan niet gelukkig was? je hebt toch alles wat je wilt. Dat klopt helemaal. Maar als je van binnen leeg bent en op bent heeft al het materialistische geen zin.

 


In 2012 werd ik zwanger van Xam. Ik was zo bang voor een nieuwe depressie met al die hormonen. De zwangerschap verliep ook niet helemaal vlekkeloos (dit voor een andere blog). Maar toen was hij daar. Echt dol gelukkig waren we. Ik heb nog nooit zo’n gevoel van onvoorwaardelijke liefde gehad. We hobbelde rustig verder in ons mooie leventje. Tussentijds heb ik toch nog een poging gewaagd bij een psycholoog die me toch weer een andere visie gaf op bepaalde zaken, waarna ik weer even verder kon hobbelen.

En ja hoor in 2015 was ik zwanger van Elyse. En toen kwam het weer. Waar ik bij Xam zo bang voor was gebeurde tijdens de zwangerschap van Elyse. Mijn god, wat heb ik me ellendig gevoeld. Zeg maar gerust K*T. Alles wat ik al zo lang niet zo heftig had gevoeld was weer volle bak aanwezig. Sinds ik gestopt was met de antidepressiva is het altijd wel blijven hangen, ben ik altijd onzeker geweest, wat behoorlijk wat kilo’s aangekomen en mezelf nooit echt ergens goed genoeg voor gevonden. Ik dacht voor andere en vulde mijn eigen verhaal daarbij in. Ik heb me echt enorm vaak afgevraagd wat IK waard ben. Maar tijdens de zwangerschap van Elyse waren die gevoelens wel zo sterk aanwezig. Ik keek uit naar de bevalling want dan zouden de hormonen snel minder worden en zou ik me snel beter voelen. Yeah right Claire, keep on dreaming. BAM kei hard in de realiteit. Ik voelde me zo ontzettend rot. Dit kon gewoon niet. Ik had zoveel verdriet om niks. Ik was zo enorm onzeker over mezelf, hoe ik eruit zag, hoe de kilo’s er aan gevlogen waren, hoe mijn karakter is, hoe ik overkom op andere mensen, of ik het wel goed genoeg deed voor Jos, voor Xam en Elyse, voor mijn familie. Jeetje, ik maakte mezelf echt compleet gek. Mijn hele leven stond in het teken van het pleasen van andere, het andere fijn te maken en mezelf compleet weg te cijferen.

Hop daar gingen we weer, een rondje huisarts. Ik wilde medicijnen hebben want ik wilde mezelf zo echt niet meer voelen. Ik wilde lachen en genieten. Ik wilde weer bloeien van binnen.

Sindsdien, sinds ik mijn “prettabletten” heb voel ik me zo fijn. Ik had dit al 10 jaar geleden moeten doen. Ik heb weer zekerheid terug, ik voel me fijn en ik ben niet meer leeg van binnen. Mijn onzekerheid is een stuk minder geworden. Hoewel ik nog steeds graag de nodige kilo’s af wil vallen. Hoewel ik nog steeds niet altijd kan zeggen als ik in de spiegel kijk dat ik mezelf mooi vind. Maar ik walg ik niet meer van mezelf als ik kijk in de spiegel. Ja ik ben jaloers op prachtig slanke vrouwen. Ik zou willen dat ik het enorme doorzettingsvermogen had om dit ook te doen. Maar op de een of andere manier lukt het maar niet en dat stoort me. Mijn doorzettingsvermogen is in dit soort dingen echt slecht! Ik zou dit zo graag willen aanpakken. Maar ja, Claire kookt. Claire vindtkoken leuk en fijn. Claire geniet van lekker eten en dingen uitproberen. Claire houdt niet van avocado’s of aubergine of courgette. Jaha, Claire maakt excuses. Soms dan zie ik van die fit mama’s op IG of FB en wat ze eten. Haha en ik denk dan bij mezelf gadverdamme das toch helemaal niet lekker. Tja hoe ga ik dit doorbreken.

Ik heb een prachtige vriendin, Danique, die ik via een gemeenschappelijke vriendin, toentertijd, heb ontmoet. Ze is in alle opzichten prachtig. Ze is een actieve moeder voor haar kinderen en altijd daar voor haar kinderen (3 kids). Ze heeft een geweldige IG account, maakt prachtige foto’s, is een ontzettend lieve meid, staat altijd voor iedereen klaar, is eerlijk en boven alles, wat ik echt oprecht vind is dat ze een hele goede moeder is. Na haar tweede zwangerschap is ze behoorlijk veel afgevallen. Wauw, wat is ze een prachtige vrouw. Ik kijk tegen haar op. Hoe ze dingen aanpakt, haar karakter en hoe ze dingen doet als moeder zinnen haar active manier van leven. Want eerlijk is eerlijk de bank is vaak mijn beste vriend. Ik geniet van haar! Heerlijk hoe ze de wereld aan gaat, hoe ze haar kinderen en haar zelf styled! Een inspiratiebron voor mij. Want die kijk heb ik zo helemaal niet Hihi. En de durf misschien ook wel niet.

Volg je haar al: Ze is te volgen als mama op het IG account life of mama nique. Maar ook te volgen als fotograaf op het IG account photographed by mama nique. Daarnaast heeft ze ook een eigen site op website Danique

Mijn lieve vriendinnetje Danique

Ik had op een gegeven moment dus bedacht, jaja, als ik ga roken dan val ik vast en zeker kilo’s af. Ja de eerste 10 kilo vlogen er af. Maar, maar, maar. Ja er is een grote maar. Naast mijn sigaret houd mijn andere hand een blikje cola vast. Ik vind het namelijk iets te lekker om samen met mijn sigaretje een colaatje te drinken. Pffff hoe verzin ik het toch. Ja mijn eetlust veranderd enorm. Ik heb veel minder trek in chips, snoep of andere lekkernijen waar ik me vaak genoeg aan bloot geef (lees, snoep snoep, snoep, zeker na de lunch op kantoor moet er op een onverklaarbare wijze zoet in). Maar als ik rook heb ik daar compleet geen behoefte aan. Maar ja, dat compenseer ik natuurlijk weer iets te goed met de cola. Dus het afvallen zou misschien op deze wijze wel effect hebben als ik die stomme cola eens links zou laten liggen. En daar komt mijn doorzettings vermogen weer om de hoek. Dat houd ik wel vol, een week, een aantal dagen en soms wat langer als ik het echt goed in mijn bol heb. Maar ik houd het nooit vol. De uitspraak: “een ruggengraat van een garnaal” is hierin terecht en zeker op mij van toepassing.

In 2012 leerde ik Wendy kennen. Mijn overbuurvrouw A.K.A Buuf. Beide waren we op exact dezelfde datum in onze straat komen wonen, waren we tegelijk zwanger, nagenoeg tegelijk uitgerekend en kort na elkaar bevallen. We hebben zoveel raakvlakken samen. We kunnen veel lol hebben elkaar en over alles praten. Heerlijk. We kunnen ongevraagd bij elkaar binnen lopen, staan dag en nacht voor elkaar klaar en weten precies wat we aan elkaar hebben (en dat is ook bij Ralph en Danique natuurlijk). Onze zoontjes zijn beste vriendjes en onafscheidelijk van elkaar. Een verrijking voor mijn leven. Een zeer goede steun en ik weet zeker dat we tot de dag van vandaag enorm veel voor elkaar betekend hebben.

Mijn liefste Buuf

Wat ik wil zeggen is dat ik heb aardig wat tijd heb genomen mezelf op de rails te krijgen. Ik had dit mezelf echt veel veel eerder moeten gunnen. Maar ik durfde niet. Dit moest mij toch ook lukken zonder die stomme pillen, kom op zeg. Nee dat lukt mij dus niet. En ik schaam er niet meer voor. Dit is wie ik ben! Ja ik heb ze nodig. Nee ik wil er niet mee stoppen! Ik dit gevoel vasthouden. Het geeft me op vele vlakken verlichting en maakt mijn leven een stuk aangenamer. Ik heb mijn rijkdom, mijn vrienden, de vrienden van mijn vriend wat een hechte vriendengroep is, mijn familie, mijn hubbie en mijn grootste rijkdom, MIJN KINDEREN. Dus ik ga door met hobbelen in mijn leventje.


Zijn er mama’s die dezelfde ruggengraat hebben als ik, van een garnaal, op dit soort gebieden. Of zijn er juist mama’s die echt een goed advies hebben voor mij? Ik weet het, ik moet het zelf doen, maar inspiratie verhalen zullen mij misschien toch op het goede pad zetten!

Ik hoor natuurlijk erg graag jullie reacties.

Liefs Mama Marie-Claire

1 reactie

  1. Lieve buuf! Wat mag jij trots zijn op je zelf! En wat een lieve woorden over ons saampjes. Hou van je lieve buuf ???

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.